ပါရာဒိုင္းအသစ္ - ေအာင္ထြဋ္

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ျဖစ္စဥ္တစ္ရပ္ကို တိတိပပ ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးျဖစ္စဥ္ကို ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္ျဖစ္၍ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို စပ္ကူးမတ္ကူး ပံုသဏၭာန္ျဖင့္ ျမင္ေတြ႔ရသည္မွာ မဆန္းေခ်။ ယခုကဲ့သို႔ေသာ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးျဖစ္စဥ္တြင္ အခရာအက်ဆံုး အေျပာင္းအလဲမွာ Depoliticization ေခၚ အရာရာကို ခြင့္မျပဳႏုိင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးအျဖစ္ ေကာက္ယူမႈ ေလ်ာ့ပါးလာသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။ ဤကိစၥသည္ ပညာရွင္မ်ားက သတ္မွတ္ၾကသည့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ဆိုေသာျဖစ္စဥ္တြင္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္သည့္ မွတ္တုိင္ (Milestone)တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေပသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ယခင္က ျဖစ္ထြန္းခြင့္မရွိေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးစကားမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသံုးသပ္ခ်က္မ်ားသည္ ယခုအခါ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္ေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ေနရပါသည္။ ဤမွတ္တုိင္မ်ားသည္ Depoliticization မျဖစ္ဘဲ ေပၚထြန္းရန္ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ၎၏ အဆင့္တစ္ခုျဖစ္ေသာ Depoliticization ျဖစ္စဥ္မ်ား ေပၚေပါက္ေနသည္ ဆိုေသာအခ်က္မွာ ေသခ်ာသည္ဟု ေျပာႏိုင္ပါသည္။

ဤေနရာတြင္ ေဆြးေႏြးရန္ရွိလာသည္မွာ Depoliticization ၏ အတုိင္းအဆျဖစ္သည္။ ယေန႔ ႀကံဳေတြ႔ေနရသည့္ အေျခအေနအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ Depoliticization ၏ အတုိင္းအဆအေပၚ နည္းသည္၊ မ်ားသည္ စေသာ သံုးသပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဆိုပါ Depoliticization ကို ရရွိခံစားလိုသည့္ဘက္မွ (တစ္နည္းအားျဖင့္) Demand Side မွ သံုးသပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။

Supply Side ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္လွ်င္ ယေန႔ျဖစ္ေပၚေနသမွ် အေျခအေနအရပ္ရပ္သည္ ယခင္ Standard Operation Procedure အရ ခြင့္မျပဳႏိုင္သည့္ ကိစၥရပ္ျဖစ္ရာ ယခင္ Mindset ျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ မည္သို႔မွ် ခံစား၍ ရႏုိင္ဖြယ္မရွိပါ။ Demand Side ေပတံျဖင့္ နည္းသည္ဆုိေသာကိစၥသည္ Supply Side ေပတံျဖင့္ မ်ားသည္ဟု ယူဆဖြယ္ရွိရာ ကန္႔သတ္ရန္ႀကိဳးစားေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲရား အစိတ္အပုိင္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရႏုိင္ေပသည္။ ဤသည္မွာပင္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး၏ စ႐ုိက္လကၡဏာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ အဓိကက်ေသာ အခ်က္မွာ စိတ္ရွည္သည္းခံေရးပင္ ျဖစ္ေပသည္။

စိတ္ရွည္သည္းခံေရးဆိုရာတြင္ Demand Side ကသာလွ်င္ စိတ္ရွည္သည္းခံရသည္မဟုတ္ဘဲ Supply Side ကလည္း စိတ္ရွည္သည္းခံ ၾကရသည္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ လုပ္ၾကမည့္သူမ်ားသည္ ဤအေျခအေနအေပၚတြင္ စိတ္ရွည္သည္းခံရန္ အေရးႀကီးေပသည္။

မ်ားစြာေသခ်ာသည့္အခ်က္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံေရးပါရာဒိုင္း အေျပာင္းအလဲတစ္ခုႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္ေနရၿပီဆိုေသာ အခ်က္ျဖစ္ၿပီး ထိုပါရာဒိုင္းအသစ္ကို မ်ားစြာေသာျပည္သူတို႔ ရိပ္စားသိရွိျခင္း မရွိေသးဆိုေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ပါရာဒိုင္းအသစ္ဟု ရိပ္စားသိရွိသူ အမ်ားစုကလည္း ထိုပါရာဒိုင္းအသစ္၏ ပံုသဏၭာန္ကို ခန္႔မွန္းသိရွိႏိုင္ျခင္း မရွိၾကေသးသည့္ အခ်က္ကို ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။

အေျခခံဥပေဒသစ္သည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာမ်ား အတြင္းသို႔ အရပ္ဘက္ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား ၀င္ေရာက္ခြင့္ကို ဖြင့္လွစ္ေပးလုိက္ရာ ေအာက္ထစ္ဆံုး ဥပေဒျပဳအာဏာထဲတြင္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား ေရာက္ရွိသြားသည္ကို ၂၀၁၁ ႏွစ္ဆန္းခ်ိန္၌ အေသအခ်ာ ျမင္ေတြ႔ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ပါရာဒိုင္းအသစ္ ျဖစ္သည္။ ဂူထဲတြင္ ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ထက္ပို၍ ေအာင္းႏုိင္သည္ဆိုေသာ သေဘာကို မူအားျဖင့္ သေဘာတူထားသည္ကို အေသအခ်ာ ျမင္ေတြ႔ေနရၿပီ ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုသည္မွာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း စတင္ခ်ိန္တြင္ ႐ုပ္သံ၌ သတင္းေဖာ္ျပခံရေသာ၊ လံုၿခံဳေရးမ်ားက တံခါးဖြင့္ေပးျခင္းကို ခံရေသာ၊ ဂုဏ္သေရရွိေသာ၊ အမ်ားအားက်ေသာ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားအျဖစ္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔ေနရခ်ိန္တြင္ ပါရာဒိုင္း ေျပာင္းလဲသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း Supply Side ေကာ Demand Side ပါ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွ လူအမ်ား လက္ခံရသည့္ ပါရာဒိုင္းအသစ္ တစ္ရပ္အျဖစ္ ေပၚေပါက္လာေပလိမ့္မည္။ ထိုေန႔သည္ ေနာင္ျဖစ္ေပၚမည့္ Libralization ႏွင့္ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ စတင္ေတာ့မည့္ Depoliticization တို႔၏ အစျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

[The VOICE Weekly, အတြဲ-၆၊ အမွတ္-၃၇၊ ၾသဂုတ္ ၁၆-၂၂၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ စာမ်က္ႏွာ-၁၈]

Read More...

Collapse...

အလြယ္ဖတ္ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဒႆန

အံ့ဘုန္းျမတ္ (၂၈၊ ဇြန္ ၂၀၁၀)

ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္းပါးနဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြ မေရးျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ၊ မေရးျဖစ္ဆို စာလည္း ျပန္မဖတ္ႏိုင္ေအာင္ကို အလုပ္ေတြမ်ားေနတာေၾကာင့္ပါ။ ဒီကေန႔ေတာ့ စာေရးဖို႔စဥ္းစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ခ်က္တင္ေတြထဲမွာ အျပန္အလွန္ အမ်ားဆံုးေျပာျဖစ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို စာခ်ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရလာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ အမ်ားႀကီးပိုဖတ္ထားတဲ့ သူေတြအတြက္ မရည္ရြယ္ပဲ စာကၽြန္ေတာ္တို႔ေလာက္ ဖတ္မထားတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး တက္သေလာက္ မွတ္သေလာက္နဲ႔ “အလြယ္ဖတ္ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဒႆန” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးဖို႔စိတ္ကူးရလိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ပတ္သက္ ေနၾကရတဲ့ သိပၸံဆုိင္ရာနည္းပညာေတြ၊ သမိုင္းဆိုင္ရာျဖစ္စဥ္နဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ပညာေရး ဆိုင္ရာ သေဘာတရားေတြ စတဲ့စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္မႈေတြရွိေနလဲ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကလဲ ဆိုတာေတြကို မိတ္ဆက္အေနနဲ႔ ျပန္လည္စဥ္းစားႏိုင္ၾကေအာင္ ေရးသားသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

၁။ သိပၸံဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆန

သိပၸံဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆနအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ သိပၸံပညာရွင္နဲ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအေၾကာင္းကို စေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဒႆနက်မ္းေတြမွာေတာ့ သိပၸံပညာရွင္နဲ႔ သိပၸံပညာ ရွင္ေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္တဲ့ ပညာရပ္ေတြနဲ႔ အေၾကာင္း အရာ၊ အခ်က္အလက္ေတြကို အေတြ႔အႀကံဳအာ႐ံုေတြမွာ အေျခခံၿပီး လက္ေတြ႔စမ္းသက္ ျပဳလုပ္ၾကတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲ့ဒီလို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွ သိပၸံပညာလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပညာရပ္အရ လုပ္ေဆာင္ ဖန္တီးမႈအသစ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲအက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ အရာရာကို အာ႐ံုနဲ႔တိုက္႐ုိက္ထိေတြ႔ သိျမင္ႏိုင္မႈမွာေတာ့ အားနည္းခ်က္ ရွိၾကတယ္လို႔လည္း သိပၸံပညာရွင္ေတြကို ဒႆနပညာရွင္အခ်ိဳ႕က ေ၀ဖန္ၾကတာမ်ိဳး ေတြလည္းရွိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ဖန္တီးမႈေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ ေတြ ကို အာ႐ံုသိနဲ႔တိုက္႐ိုက္သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြမွာ အားနည္းတယ္ဆိုေတာ့ အေတြးက တမ်ိဳး ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ႏ်ဴးကလီးယား သီအိုရီကို ထုတ္ေဖာ္ခဲ့တဲ့ အိုက္စတိုင္းဟာ သူရဲ႕ ဖန္တီးမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အက်ိဳးဆက္ အဆိုးနဲ႔အေကာင္း တြဲလွ်က္ရွိေနႏိုင္ မယ္ဆိုတာ အာ႐ံုသိနဲ႔ သိမယ္ဆိုေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ိဳးဆက္ အဆိုးေတြရွိမယ္ဆိုတဲ့အပိုင္းေတြ မွာေတာ့ အားနည္းခ်က္ေတြရွိေနႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ သူမွာ ဒီအခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားမနည္းခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူ ႏ်ဴကလီးယားသီအိုရီကို ထုတ္ခဲ့ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုသာ သူ မထုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြျဖစ္တဲ့ ႏ်ဴးကလီးယားစြမ္းအင္ကို ေဆးပညာမွာသံုးတာ၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားမွာသံုးတာ ဒါမ်ိဳးေတြကို ရရွိႏိုင္ၾကေတာ့မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီက်မ္းရင္းတစ္ခုမွာေတာ့ “သိပၸံပညာရွင္ေတြ ဟာ သူတို႔ရဲ႕စူးစမ္း ေလ့လာခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႔စမ္းသပ္တာ မလုပ္ခင္ ခ်င့္ခ်ိန္ေတြးဆဖို႔ လိုအပ္ၿပီး။ အဲ့ဒီလို ေတြးဆတဲ့ ေနရာမွာ ျပႆနာေတြေပၚေပါက္လာရင္ ဒႆနပညာရွင္ေတြက ေ၀ဖန္ခ်င့္ခ်ိန္ေတြးဆၿပီး ကူညီေျဖရွင္း အေျဖရွာေပးၾက ရတယ္။” လို႔ဆိုထားပါတယ္။ ဒါအျပင္ ဒႆနပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ သိပၸံပညာရပ္ေတြကို ဘယ္လို အသံုးျပဳသင့္တယ္။ အသံုးျပဳအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလည္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္စံႏႈန္းေတြခ်ိန္ထိုးတြက္စၿပီး ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သမိုင္း၊ အႏုပညာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားစတဲ့ပညာရပ္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပံုေဖာ္ေပးတဲ့ေနရာမွာလည္း ပါ၀င္ေနပါတယ္။

ဒီသေဘာတရားေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အလြယ္ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဒီဘက္ေခတ္မွာ အိုင္တီနည္းပညာလို႔ သိပၸံပညာေတြ ေနစဥ္နဲ႔အမွ် အသစ္အဆန္းေတြ ထြက္ရွိေနပါတယ္။ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ႔မႈအဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဘယ္လို အသံုးျပဳၾကမလဲ။ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို သိပၸံပညာရွင္ေတြ၊ အိုင္တီနည္းပညာရွင္ေတြက သူတို႔တာ၀န္ကို သူတို႔ေက်ပြန္တဲ့ အေနနဲ႔ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲ့ဒီနည္းပညာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သမိုင္း၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ အႏုပညာ၊ ရွိမႈသိမႈပညာ စတဲ့အရာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဘယ္လိုပံုေဖာ္ၾကမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔လိုလာပါၿပီ။

၂။ သမိုင္းဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆန

သမိုင္းဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆနအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း သမိုင္းပညာနဲ႔ သမိုင္းပညာရွင္ေတြ အေၾကာင္းက စေျပာရမွာပါပဲျဖစ္ပါတယ္။ သမိုင္းနဲ႔ သမိုင္းပညာရွင္ဆိုတဲ့အရာေတြကို ဒႆန႐ႈ႕ေထာင္ကေနေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ လူသားေတြနဲ႔ပတ္သက္ႏြယ္ေနတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၿပီးသမွ်အေၾကာင္းအရာေတြကို အနာဂတ္လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ သင္ခန္းစာအျဖစ္၊ အေတြ႔အႀကံဳအျဖစ္ ယူေဆာင္လာတဲ့အရာလို႔ အၾကမ္းျပင္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ သမိုင္းပညာရွင္ရဲ႕ အခန္းက႑ကေတာ့ လူသားေတြရဲ႕ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ ေပးဖို႔တဲ့ တာ၀န္ကို ယူထားၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သမိုင္းပညာရွင္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆရာႀကီးေဒါက္ တာသန္းထြန္းဆိုတဲ့ဘူးတဲ့ သမိုင္းပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကေတာ “သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္သူေတြဟာ အဂတိ မလိုက္ရဘူး။ ခ်စ္လို႕ေျမႇာင့္ပင့္ေရးတယ္။ မုန္းလို႕ ႏိွမ့္ခ်ကဲ့ရဲ့တယ္။ ေၾကာက္လို႕ ဖုံးကြယ္ေျပာတယ္။ မသိတာကို ဝန္မခံခ်င္လို႕ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ေရးတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ရဘူး။” လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သမိုင္းဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆနအေၾကာင္းမွာေတာ့ အထက္ကေျပာခဲ့သလို သမိုင္းပညာရွင္ေတြ ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ ၾကတဲ့ လူသားေတြနဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အတိတ္ကအျဖစ္အပ်က္ သင္ခန္းစားေတြက အယူအဆသေဘာတရားေတြကို ဒႆနအျမင္က ဆင္ျခင္သံုးသပ္ ေ၀ဖန္စမ္းစစ္တဲ့ အခန္းက႑ကို ေရာက္ရွိလာတာျဖစ္တယ္လို႔ ဒႆနက်မ္းရင္း တခ်ိဳ႕မွာ ဆိုပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ သေဘာသဘာ၀နဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့ ျပႆနာရပ္ေတြကို ဒႆနပညာက ေျဖရွင္းျပဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

တနည္းအားျဖင့္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူသားေတြနဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဒႆန ပညာရွင္ေတြက လက္ရွိလူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္စံႏႈန္းေတြခ်ိန္ထိုးတြက္စၿပီး ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သမိုင္း၊ အႏုပညာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားစတဲ့ပညာရပ္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပံုေဖာ္ေပးတဲ့ေနရာမွာ ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီဘက္ေခတ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ သမိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အတိတ္ေခတ္သမိုင္း၊ မ်က္ေမွာက္ေခတ္သမိုင္းနဲ႔ အနာဂတ္ေခတ္သမိုင္းဆိုၿပီးရွိတဲ့ ေနရာမွာ အတိတ္ေခတ္သမိုင္းက အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္သမိုင္းမွာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္ စံႏႈန္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားၿပီး အနာဂတ္သမိုင္းအတြက္ အလုပ္လုပ္ေဆာင္ေပးၾကရမယ့္ တာ၀န္ေတြရွိလာပါၿပီ။

သမိုင္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ ဒႆနပညာရွင္ေတြက လူသားေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကို တိုင္းတာဆံုးျဖတ္ ေပးတာေတြကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾက႐ံုသာမက လူသားတစ္ေယာ္ခ်င္းဆီ (သမိုင္းဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕) လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ ကိုယ္က်င့္တရားအရ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္ျပဳမူခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့ၾကတာေတြ႔ရပါ တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ သမိုင္းကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ သမိုင္းပညာရွင္လို႔ အခန္းက႑ကပဲ ရပ္တည္ ၾကမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သမိုင္းကိုဖန္တီးသူေတြအျဖစ္ သမိုင္းရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေမြးဖြားလာရတဲ့ သမိုင္းဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖစ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကမလား။ ဒါမွမဟုတ္ သမိုင္းဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္သူေတြေပးတဲ့ သင္ခန္းစားေတြကို လက္ေတြ႔လူမႈဘ၀မွာ ခ်ိန္ထိုးတြက္ဆၿပီး အနာဂတ္အတြက္ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သမိုင္း၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ အႏုပညာ၊ ရွိမႈသိမႈပညာ စတဲ့အရာေတြအတြက္ ပံုေဖာ္ေပးၾကမယ့္လူေတြအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ၾကမလားဆို တာ ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ လိုအပ္လာပါၿပီ။

၃။ ပညာေရးဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆန

ပညာေရးဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီ ဒႆနအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ ပညာေရးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို အရင္ ေျပာၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို ဒႆနေဗဒက်မ္းရင္းအခ်ိဳ႕မွာေတာ့ လူအဖြဲ႔အစည္းအသီးသီး က အနာဂတ္လူငယ္လူရြယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘ၀ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ ဘာသာရပ္အလိုက္သင္ၾကားပို႔ခ် ေပးတဲ့ အရာအျဖစ္ အၾကမ္း ျပင္း႐ႈ႕ျမင္ႏိုင္မယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းအတြက္ အနာဂတ္လူငယ္ေတြအတြက္ ဘ၀ရပ္တည္ႏိုင္ေရးကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ ျပဳလုပ္ေပးတဲ့အလုပ္ဟာ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးကို ႏိုင္ငံအသီးသီးက အစိုးရေတြက အဓိကအားျဖင့္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္လုပ္ၾကၿပီး ႏိုင္ငံအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေခါင္ေဆာင္ေကာင္း ေတြကို ဘယ္လိုပညာေရးစနစ္က ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကို ပညာေရးဆိုင္ရာ ဒႆနပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၿပီး သင္ၾကားေရးပံုစံေတြ၊ ျပဌာန္းခ်က္ေတြကို ေရးဆြဲၿပီး ႏွစ္ရွည္စီမံကိန္းေတြနဲ႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈျပဳလုပ္ၾကတာေတြရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီဒႆနရဲ႕ အခန္းက႑ကို ေရာက္လာပါၿပီ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ အေကာင္းမြန္ဆုံုး သင္ၾကားေရးပံုစံေတြ စနစ္ေတြနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕အဓိကက်တဲ့ လူငယ္ေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈေတြ ျပဳလုပ္ေပးေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာအဆင့္နဲ႔ ရပ္တည္ေနရင္ ကိုယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ထုတ္ကုန္ဆိုတာ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို လည္ပတ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ ပညာရွင္မ်ိဳးေတြကို ေမြး ထုတ္ၿပီးသားျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ တဖက္က လိုအပ္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာေတြကေန အဆင့္ျမင့္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ပညာေတြကို သင္ၾကားၿပီး လူငယ္ေတြကို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကိုလည္း ေမြးထုတ္ဖို႔ လိုအပ္ လွပါတယ္။ အဲ့ဒီအခန္းက႑ကို ပညာေရးဆိုင္ရာ ဒႆနပညာရွင္ေတြက ထမ္းေဆာင္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အစိုးရက ဘယ္လိုပညာသင္ၾကားေရးပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႔ သင္ၾကားေပးလိုက္ တယ္။ ႏိုင္ငံအတြက္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးထက္ျမတ္တဲ့လူငယ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္မယ့္ ပညာေရးပံုစံနဲ႔လား ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးနဲ႔သင္ၾကားေပးလိုက္တယ္ဆိုတာ ေ၀ဖန္ဆန္းသစ္ႏိုင္ဖို႔ အေရးတႀကီးလိုအပ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ခ်က္ဟာ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အေျဖကို မေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိၿပီး ႀကိဳးစားၾကဖို႔ပဲရွိပါတယ္။ အစိုးရကိုယ္တိုင္က ပညာေရးစနစ္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနေအာင္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့အေျခအေနမွာ အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြက ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကေန လူငယ္ေတြအတြက္ စိတ္ဓာတ္အဟာရအျဖစ္ ပညာႏို႔ခ်ိဳ တိုက္ေကၽြးႏိုင္ၾကဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ေရာ ကိုယ္သင္ၾကားလာခဲ့ရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ တကယ္ပဲ အက်ိဳးရွိတဲ ပညာေရးစနစ္လား၊ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ အားနည္းခ်က္ေတြရွိေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္လားဆိုတာ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ႏိုင္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီလိုဆန္းစစ္ႏိုင္မွ ကိုယ့္အတြက္ ဘာအေရးႀကီးသလဲ။ ဘာလိုအပ္သလဲ ဆိုတာကိုလည္း နားလည္လက္ခံၿပီး ႀကိဳးစားၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

၅။ အႏွစ္ခ်ဳပ္

အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ျခံဳၿပီးသံုးသပ္လိုက္ရင္ သိပၸံဆိုင္ရာနဲ႔ အကၽြမ္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ အသံုးျပဳေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေဆာ့၀ဲယားေတြ၊ ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ၊ ဘေလာ့ခ္ေတြ၊ လူမႈေရးအြန္လိုင္းကြန္ယက္ေတြနဲ႔ အိုက္ဒီယုိ ေလာဂ်ီေတြအမ်ားႀကီးကို လိုက္ပါႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့လာလိုက္စားေနၾကရတယ္ဆိုတာေတာ့ အမွန္ပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို ေလ့လာၾကတဲ့အခါမွာ အခ်ိန္ကိုအက်ိဳးရွိစြာ အသံုးျပဳႏိုင္ဖို႔နဲ႔ ဒီနည္းပညာေတြကို ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ နိစဓူ၀ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္၀င္ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာတရား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မပတ္သက္ခ်င္လဲ ပတ္သက္ေနရမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ ေနစဥ္နဲ႔အမွ် ျဖတ္သန္းေနၾကရတဲ့ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ ေတြ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူညီကြဲျပားျခားနားေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားပိုင္းဆိုင္ရာ စံႏႈန္းေတြ၊ အႏုပညာခံစားခ်က္ ေတြစတဲ့ စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ေပါင္းစပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြဟာ သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္သူေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ သမိုင္းကိုဖန္တီးသူေတြအျဖစ္ဒါမွမဟုတ္ အနာဂတ္လူေဘာင္အတြက္ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲ ေတြကိုသင္ခန္းစာယူၿပီး ခိုင္မာတဲ့ပညာေရးစနစ္တစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာေအာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ လိုအပ္ေနတဲ့ပညာေရးကြက္လပ္ကို ျဖည့္စည္းေပးႏိုင္တဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကေစဖို႔ တိုက္တြန္းရင္ ဒီစာကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ျမန္မာတကၠသိုလ္ေတြမွာ သင္ၾကားဖို႔ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဒႆနိကေဗဒဘာသာရပ္ ျပဌာန္းစာအုပ္အခ်ိဳ႕နဲ႔ ဒႆနိကေဗဒက ဆရာတခ်ိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေဘးေဟာေျပာပို႔ခ်မႈေတြကို ကိုးကားၿပီး ေရသားထားတာျဖစ္ တယ္ဆိုတာ ၀န္ခံအပ္ပါတယ္။

အံဘုန္းျမတ္

Read More...

Collapse...

ရက္ေပါင္း ၉၀ႏွင့္ ကိန္းေသငါးပါး -

ေမာင္စူးစမ္း

ႏို၀င္ဘာ ၇ရက္ေန႔တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးက်င္းပျပဳလုပ္ ေတာ့မည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီအားလံုးကလည္း ခင္းက်င္းျပင္ေန ၾကၿပီး ၂၀၀၈ခုႏွစ္ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ ႏို၀င္ဘာ ၇ရက္ ေန႔အၿပီး ရက္ေပါင္း ၉၀အတြင္း လႊတ္ေတာ္တို႔ကို ေခၚယူက်င္းပ ေပးရေတာ့မည္။ သို႔ျဖင့္ ႏို၀င္ဘာ ၇ရက္မွ ရက္ေပါင္း ၉၀အ တြင္း လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးဆိုၿပီး ေပၚေပါက္ေတာ့မည္။ လႊတ္ ေတာ္ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းသစ္ျဖင့္ နုိင္ငံေရးစနစ္သစ္ကို ဇန္န၀ါရီလထဲတြင္ ျမင္ရေတာ့မည္။
စစ္ဘက္စနစ္မွ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးစနစ္သို႔ကူး ေျပာင္းေတာ့မည္ျဖစ္၍ လူတိုင္းအဖြဲ႕အစည္းတုိင္းသည္ စနစ္ သစ္ႏွင့္ ေနသားတက်ျဖစ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကရေတာ့မည္။ တစ္ဖက္ ကလည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္၊ အျခားတစ္ဖက္မွလည္း ႏို၀င္ဘာ ၇ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပမည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း ၾကည့္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံေရးအကဲခတ္သမားတို႔၌မူ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း နည္း သံုးနည္းရွိသည္။

သံုးနည္း

ပထမနည္းသည္ အေျဖထြက္ၿပီးသားအေနျဖင့္ ၾကည့္ေသာ နည္းျဖစ္သည္။ Foregone Conclusion ဟုေခၚသည္။ ေရြး ေကာက္ပြဲမတိုင္မီကပင္ မည္သည့္အဖြဲ႕ႏိုင္မည္ဟုက်ိန္းေသ ၾကည့္တြက္ေသာနည္းဟုေခၚသည္။ ဤနည္းအရ အာဏာရပါတီ ကပင္ အႏိုင္ရလိမ့္မည္ဟု ေယဘုယ်ခန္႔မွန္းသည္။
ဒုတိယနည္းသည္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာအက်ဳိးဆက္တို႔ကို ေမွ်ာ္ လင့္ေသာတြက္နည္းျဖစ္သည္။ ဤတြက္နည္းသည္ အတိတ္အ ေတြ႕အႀကံဳကိုလည္း မွီျငမ္းသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ေသာအက်ဳိးဆက္ မ်ား Law of Unexpected Consequences ဆိုေသာ သီအိုရီ ကိုလည္း မွီျငမ္းသည္။ သီအိုရီအရမေသခ်ာ မေရရာမႈေတြလႊမ္း မိုးထားေသာအေျခအေနတြင္ အလ်ဥ္းသင့္တာေတြျဖစ္တတ္ သည္။ ဤသီအိုရီကိုအေျခခံ၍လည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသည္ အစီ အစဥ္အတိုင္းမျဖစ္ခဲ့သည့္ အေတြ႕အႀကံဳ Non Linear ကို ေကာက္ ႏုတ္ၾကည့္၍ မေသခ်ာမေရရာမႈကို ခန္႔မွန္းထားသည္။ ရလဒ္ကုိ တပ္အပ္မေျပာျခင္းကို သတိထားေသာနည္းျဖစ္သည္။ တတိယ နည္းသည္ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကိုအကဲခတ္၍ ခန္႔မွန္းၾကည့္ေသာ နည္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။

Read More...

Collapse...

စိတ္ကူးနဲ႕လက္ေတြ႕

(Voice ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ့ ေအာင္ထြဋ္ရဲ့ သန္း၅၀ ကို အႏုိင္ေပးပါ ေဆာင္းပါးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သံုးသပ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေဆာင္းပါးကို မူရင္းအတုိင္း တင္ေပးထားျပီး စာဖတ္သူမ်ားကပဲ သံုးသပ္မွတ္ခ်က္ ေရးၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ ဂ်ာနယ္က ေဆာင္းပါးေတြ တင္တာကို တားျမစ္ထားတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကပဲ ဖတ္ညႊန္း လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။)

ေအာင္ထြဋ္ရဲ့ သန္းငါးဆယ္ကို အႏုိင္ေပးပါ ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျပစ္ဒဏ္ေလွ်ာ့ေပါ့ ေပးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီး သန္းေရႊရဲ့ အမိန္႕ထဲမွာပါတဲ့ အပိုဒ္ ၆ နဲ႕ အစခ်ီထားပါတယ္။ သိျပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဒီစာပိုဒ္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ေလွ်ာ့ေပါ့ေျပာင္းလဲလိုက္ေသာ ျပစ္ဒဏ္က်ခံရမည့္ အခ်ိန္ကာလထက္ မေက်ာ္လြန္ေသာ အခ်ိန္ကာလအတြင္း ပူးတြဲသတ္မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္းခ်က္ မ်ားႏွင့္အညီ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုင္ပါက ဆိုင္းငံ့ထားေသာ ျပစ္ဒဏ္အားလံုးကို လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ျပဳမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကား လိုက္သည္။ လို႕ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေအာင္ထြဋ္က ဒီစာပိုဒ္ဟာ မထည့္လည္းရတဲ့ စာပိုဒ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုစာပုိဒ္ ပါလာတာဟာ အေရးၾကီးတဲ့ အဓိပၸါယ္ ကိုေဆာင္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထိန္းသိမ္းထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတဲ့ Status- quo ကေနထြက္ေပါက္ရဖို႕ အတြက္ ဒီစာပိုဒ္ကေန တပ္မေတာ္ဘက္က ဘာကိုလိုခ်င္တာလဲဆုိတာ အဓိပၸါယ္ ေဖာ္ႏုိင္ေရးဟာ အေရးၾကီးတယ္လုိ႕ သံုးသပ္ျပထားပါတယ္။ သူ႕ေဆာင္းပါးတစ္ခုလံုးရဲ့ Theme ဟာ ဒီအခ်က္ေပၚမွာအေျခခံျပီးေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ေအာင္ထြဋ္က တပ္မေတာ္ဘက္က ဘာကိုလိုခ်င္လည္း ဆိုတဲ့အေပၚ အခုလိုေရးပါတယ္။ Guardian အျဖစ္ ခံယူ ထားသူ တပ္မေတာ္၏ Rule of Game အတုိင္းလိုက္ပါကစားရန္ သေဘာတူ၊ မတူကိစၥမွာ ကနဦး ဆံုးျဖတ္ရမည့္ အခ်က္ တစ္ခ်က္ျဖစ္ေပသည္။ ဒါကေတာ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႕ လမ္းျပေျမပံုကို လက္ခံမွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရး ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကို သြယ္၀ိုက္ေျပာလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာေပါက္ ထားတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ထြဋ္က ဒီအခ်က္ တစ္ခုတည္းနဲ႕ မလံုေလာက္ေသးဘူးလို႕ ျမင္ပါတယ္။ သူ႕အဆုိအရ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သူႏုိင္ကိုယ္ႏုိင္ အျပိဳင္ၾကဲရင္ ပြတ္တုိက္မႈေတြ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရိွေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က တပ္မေတာ္ အေနနဲ႕ သူမကုိ မဟာဗ်ဴဟာ မိတ္ ဖက္အေနနဲ႕လက္ခံသြားေအာင္လုပ္ရမယ္လို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားပါတယ္။

ဒီေကာက္ခ်က္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဘက္က ဆက္လုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အရင္က သူ႕ေဆာင္းပါးေတြမွာေဖာ္ျပထားခဲ့တဲ့ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ျပန္ညႊန္းပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ --

၁။ စနစ္ေျပာင္း - အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း ကိစၥကို သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႕ သေဘာတူသင့္တယ္။

၂။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႕ဘက္က မဲဆႏၵနယ္ စုစုေပါင္းရဲ့ ၅၀% ေအာက္တြင္သာ ၀င္ျပိဳင္ရမယ္။

ေအာင္ထြဋ္က ဧျပီလမွာ အဲဒီအယူအဆကို ေရးတံုးက သူေျပာသလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘက္က လိုက္လုပ္ ရင္ေတာင္ အစိုးရက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လႊတ္မလႊတ္ ကံေသကံမ မေျပာႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ေဆာင္းပါး အစမွာ ညႊန္းခဲ့တဲ့ အပိုဒ္ ၆ ပါ အစိုးရ သေဘာထားေၾကာင့္ သူမ်ားစြာ ရင္ခုန္မိပါတယ္လို႕ ေျပာထားပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရဲ့ အဆံုးမွာေတာ့ လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ငါးခုကို ခ်ျပထားပါတယ္။ အဲဒီထဲက ေလးခုကိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြ ကိုယ္တိုင္ အေျဖထုတ္ဖို႕ကြက္လပ္ခ်န္ထားျပီး ေနာက္ဆံုးတစ္ခု အတြက္ပဲ သူ႕အျမင္ကို ေရးထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္ တဲ့ေလးခုကေတာ့ Status – quo ကို ျပန္သြားမယ့္ နည္းလမ္းေတြသာ ျဖစ္တယ္လို႕ေရးထားေတာ့ စာဖတ္သူေတြ ဘာ အေျဖေျဖ ထုတ္ထုတ္ မထူးဘူးဆိုတဲ့ သေဘာလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ သို႕ေသာ္ သူေျပာတဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ငါးခုကို စဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ ေဖာ္ျပလိုိက္ပါတယ္

၁။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းမျပဳ။ ( သူ႕သေဘာထားမေရးပါ။ စာဖတ္သူမ်ား သံုးသပ္ရန္လို႕ ေျပာပါ တယ္။ )

၂။ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္တယ္။ သို႕ေသာ္ အမတ္ေလာင္းမ်ား ဥပေဒနဲ႕ ျငိေနလို႕ အနည္းငယ္သာ ၀င္ျပိဳင္ႏုိင္တယ္။ ( သူ႕သေဘာထား မေရးပါ။ စာဖတ္သူမ်ား သံုးသပ္ရန္လို႕ ေျပာပါ တယ္။ )

၃။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ျပိဳင္တယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အနည္းစုပဲ အနုိင္ရတယ္။ ( ဘယ္သူႏုိင္တာလဲဆိုတာ မေျပာထား။ သို႕ေသာ္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ညႊန္းတယ္လို႕ပဲ နားလည္မိတယ္။ ) ( သူ႕သေဘာထား မေရးပါ။ စာဖတ္သူမ်ား သံုးသပ္ရန္လို႕ ေျပာပါ တယ္။ )

၄။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ျပိဳင္တယ္။ အမ်ားစု အႏုိင္ရတယ္။ ( ဘယ္သူႏုိင္တာလဲဆိုတာ မေျပာထား။ သို႕ေသာ္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ညႊန္းတယ္လို႕ပဲ နားလည္မိတယ္။ ) ( သူ႕သေဘာထားမေရးပါ။ စာဖတ္သူမ်ား သံုးသပ္ ရန္လို႕ ေျပာပါ တယ္။ )

၅။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵနယ္ စုစုေပါင္းရဲ့ ထက္၀က္ေအာက္မွာသာ ယွဥ္ျပိဳင္တယ္။ ဒါေတာင္မွ တုိင္းေတြမွာပဲ ျပိဳင္ သင့္တယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြကို ဦးစားေပးတဲ့ အေနနဲ႕ ျပည္နယ္ေတြမွာ ၀င္မျပိဳင္သင့္တဲ့ သေဘာေျပာပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကေတာ့ ေအာင္ထြဋ္ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္ျပီး ရလဒ္အေနနဲ႕ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အဆံုးသတ္ျဖစ္မယ္။ အင္အားၾကီးတဲ့ အတုိက္အခံ ပါတီကို ရမယ္။ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္မယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္လာမယ္။ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႕မႈေတြ ရပ္သြားမယ္။ စီးပြားေရး ျပႆနာေတြ ရွင္းႏုိင္မယ္ စသည္ျဖင့္ ရလာမယ္။

ေဆာင္းပါးရွင္က ဒီနည္းလမ္းသာလွ်င္ ျမန္မာနုိင္ငံသား သန္းငါးဆယ္၊ အထူးသျဖင့္ လူလတ္တန္းစားနဲ႕ အေျခခံ လူတန္းစားမ်ားရဲ့ စီးပြားေရးကို ေထာင္မတ္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ပိတ္ဆို႕မႈမ်ား ရပ္ဆုိင္းေရးဟာ အခုျဖစ္ေနတဲ့ Status-quo ရပ္ ဆိုင္းမွျဖစ္မယ္။ ဒီလုိရပ္ဆိုင္းဖို႕ဆိုတာ သူတင္ျပတဲ့ နည္းလမ္းအတုိင္းသြားမွ ျဖစ္မယ္လုိ႕ ေကာက္ယူ တင္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးသတ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ နုိင္ငံေရး Status-quo ကို ရပ္ဆုိင္းႏုိင္ျခင္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား မ်ိဳးဆက္ မ်ားစြာတို႕အတြက္ Generational Gain ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္ဖက္ေျပလည္ျခင္းကို ရရိွသည့္ အခိုက္အတန္႕တြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ် ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ အေျခအေနကို အဘယ္ေၾကာင့္ အရင္က မေတြးမိခဲ့ရ ပါသနည္းဟု စဥ္းစားမ်က္ရည္က် ၾကရပါလိမ့္မည္လို႕ ေအာင္ထြဋ္က နိဂံုးခ်ဳပ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ သူ႕အယူအဆအေပၚ အေတာ္ကို ခုိင္ခုိင္မာမာ ရပ္တည္ေျပာၾကားလိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။

ေအာင္ထြဋ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ သေဘာတူတာလည္း ရိွ၊ မတူတာလည္း ေတြ႕ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႕ အေျခခံဥပေဒကို လက္ခံသင့္တယ္။ ဒါဆိုရင္ တပ္မေတာ္ကလည္း သူမကို လႊတ္ေပးသင့္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သေဘာတူပါတယ္။ ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး ထြက္ေပါက္လို႕လည္း ျမင္ပါတယ္။

သို႕ေသာ္ ဒုတိယ အဆင့္ျဖစ္တဲ့ စနစ္ေျပာင္း - အုပ္ခ်ဳပ္သူ မေျပာင္းဆိုတဲ့ အယူအဆကို ေဒၚေအာင္ဆန္္းစုၾကည္ တို႕ဘက္က လက္ခံသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒကို လက္ခံလိုက္ျခင္း ဟာ လိုခ်င္တဲ့ အတုိင္းအတာကို မေရာက္ေပမယ့္ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေကာင္းဘက္ကို ေရွ႕ရႈ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆေၾကာင့္သာ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒက ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ကို ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ဘယ္ႏုိ္င္ငံေရးသမား၊ ဘယ္ႏုိင္ငံေရး ပါတီမဆို လုပ္ႏုိင္၊ ကိုင္ႏုိင္တဲ့ အမတ္ေနရာရေအာင္ ၾကိဳးစားၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုၾကိဳးစားၾကသူေတြထဲက ဘယ္သူကိုေတာ့ ယံုၾကည္ျပီး ပံုအပ္သင့္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ မဲဆႏၵရွင္ေတြကပဲ ဆံုးျဖတ္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္္။ ဒီေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္ကို စနစ္ေျပာင္း- အုပ္ခ်ဳပ္သူေျပာင္း ဆိုတာကို လက္ခံဖို႕ ေျပာတာဟာ စိတ္ကူးယဥ္မႈ သက္သက္သာ ျဖစ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက မဲဆႏၵနယ္ စုစုေပါင္းရဲ့ ၅၀ % ေအာက္ပဲ ၀င္ျပိဳင္ဖို႕ကိစၥ။ ေအာင္ထြဋ္က အက်ယ္ခ်ဲ႕ မေရးေပမယ့္ ထက္၀က္ေအာက္ပဲ ၀င္ျပိဳင္တဲ့အတြက္ လႊတ္ေတာ္မွာ အမ်ားစုေနရာ မရႏုိင္ဘူး။ ဒါဆိုရင္ အစုိးရအေနနဲ႕ အတိုက္အခံမ်ား ဘက္က အမ်ားစုရသြားမွာကို မစိုးရိမ္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ အၾကိဳကာလနဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ ကာလမွာ သူ႕ စကားအတုိင္း ေျပာရရင္ ပြတ္တိုက္မႈေတြ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလို႕ ေကာက္ယူပံု ရပါတယ္။

ဒါဟာ သီအိုရီကေတာ့ အလြန္ေကာင္းပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ လူ႕သေဘာသဘာ၀အရ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလ့လာမိသေလာက္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ စကၤာပူ အတုိက္အခံ ပါတီေတြျဖစ္တဲ့ အလုပ္သမားပါတီနဲ႕ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီတို႕ က နည္းဗ်ဴဟာအသစ္ တစ္ခုခ်ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ အာဏာရ PAP ပါတီက အတိုက္အခံေတြ အေပၚထားတဲ့ သံသယေတြ ေလ်ာ့သြားေအာင္ရယ္။ လူေတြက အတုိက္အခံပါတီေတြကို မဲေပးတဲ့ေနရာမွာ ပိုျပီးယံုၾကည္လာေအာင္ရယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ အတိုက္အခံေတြဟာ အမတ္ေနရာ ၈၄ ေနရာအနက္ ၄၀ ေနရာမွာပဲ ၀င္ျပိဳင္မယ္လို႕ ေၾကညာခဲ့တယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အစိုးရကလည္း အတိုက္အခံေတြဟာ အာဏာရဖို႕လုပ္ေနတာ၊ အစိုးရဖြဲ႕ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ျမင္မယ္။ လူေတြကလည္း အတိုက္အခံကို မဲေပးတဲ့အတြက္ အာဏာရပါတီ ျပဳတ္က်သြားမွာ မပူရဘူး။ အားေကာင္းတဲ့ အတုိက္အခံ ရိွလာတဲ့အတြက္ ပိုေကာင္းမယ္လုိ႕ ယံုၾကည္လာမယ္ဆိုျပီး ယူဆခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ္ ဒီနည္းဗ်ဴဟာက မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ မေအာင္ျမင္ရတဲ့ ပထမ တစ္ခ်က္ကေတာ့ PAP ပါတီရဲ့ လႊမ္းမိုးမႈက အရမ္းၾကီးမား ေနလို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ လူ႕သေဘာ သဘာ၀ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူဆိုတာက ရံႈးကာမွ ရံႈးေရာ။ အမတ္ေလာင္း အျဖစ္ေတာ့ ၀င္ႏြဲလိုက္ခ်င္ ေသးတာကိုး။ ဒီေတာ့ အတိုက္အခံေတြ ၾကားထဲမွာတင္ ဘယ္သူက ျပိဳင္မယ္။ ဘယ္သူက မျပိဳင္နဲ႕လို႕ ေရြးခ်ယ္တဲ့ ေနရာမွာတင္ ကြဲၾက၊ ျပဲၾကျဖစ္ကုန္တာနဲ႕ အတိုက္အခံေတြမွာ ပိုျပီး အားနည္း သြားပါတယ္။ ၀င္ျပိဳင္ခြင့္ မရတဲ့ အတုိက္အခံ အမတ္္ေလာင္း တစ္ခိ်ဳ႕ကလည္း ဟင္ မျပိဳင္ရမွေတာ့ နင့္ပါတီ၀င္ေနလို႕ ဘာထူးမွာလည္း ။ အစိုးရဘက္ သြားေတာ့မွာေပါ့ဆိုျပီး ဘက္ေျပာင္းသြားတာလည္းရိွရဲ့။

ဒီေတာ့ အနာဂတ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္လႊတ္ေတာာ္ႏွစ္ရပ္နဲ႕ ျပည္နယ္၊တုိင္းလႊတ္ေတာ္ ေတြအတြက္ အမတ္ေနရာ ရွစ္ရာ၊ကိုးရာေလာက္ေပၚလာမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီအခါ ဘယ္သူက ျပိဳင္၊ ဘယ္သူက မျပိဳင္နဲ႕လို႕ ေျပာႏုိင္ဖို႕အတြက္ အေတာ္ခက္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မဲဆႏၵနယ္တစ္ခုမွာ လူေတြက ဒီအမတ္ေလာင္းကို သိပ္္ၾကိဳက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါတီရဲ့မူအရ သူ႕နယ္ေျမက ၀င္ျပိဳင္မယ့္အထဲမွာ မပါဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ေအာင္ထြဋ္ ေဆာင္းပါးမွာ ဒီစနစ္ကို က်င့္သံုးလို႕ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံရိွမရိွ ေရးမထားလို႕ မသိႏုိင္ပါ။ ေလ့လာမိတဲ့ စကၤာပူမွာ ေတာ့အလုပ္မျဖစ္တာကိုေတြ႕ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ႏုိင္ငံအေၾကာင္း ေအာင္ထြဋ္က ေစ့ေစ့ငငေလး ေရးေပးႏုိင္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာပါ။ အခုဖတ္ရသေလာက္နဲ႕ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါဟာ စိတ္ကူးယဥ္လြန္းရာ က်တယ္လို႕ ဆိုရင္မွားမယ္ မထင္ပါ။

ေနာက္တစ္ခါ ေအာင္ထြဋ္ ေျပာမထားတဲ့ အခ်က္တစ္ခု ရိွပါေသးတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႕ အေျခခံ ဥပေဒကို လက္မခံဘူး။ ၀င္လည္းမျပိဳင္ဘူး။ သူ႕အယူအဆကိုလည္း ထုတ္ေျပာမယ္။ သို႕ေသာ္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ငန္းစဥ္ ပ်က္ေအာင္ မလုပ္ဘူး။ ပါခ်င္တဲ့လူေတြ ၀င္ျပိဳင္၊ လူထုက ဆံုးျဖတ္ပါ။ အစိုးရ ဘက္ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ငန္းစဥ္ ေတြဟာ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တေအာင္ လုပ္ဖို႕နဲ႕ ႏုိင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာခြင့္ေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုတာ မိ်ဳးေရာ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးလား။ အဲဒါက ေအာင္ထြဋ္ေျပာတဲ့ ဒုတိယအဆင့္မ်ားထက္ ပိုျပီးမ်ား လက္ေတြ႕က်ေလမလား။

ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေအာင္ထြဋ္ရဲ့ ပထမ ယူဆခ်က္ျဖစ္တဲ့ အစိုးရေၾကညာခ်က္ အပိုဒ္ ၆ မွာပါတဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္ဟာ အခြင့္အေရး တစ္ခုျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႕ဘက္က အေျခခံဥပေဒကို လက္ခံသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကေတာ့ အျငင္းပြားစရာမရိွပါ။ သို႕ေသာ္ ေနာက္တစ္ဆင့္ ကေတာ့ လုပ္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းပါရဲ့။ သို႕ေသာ္ လက္ေတြ႕ ဘ၀နဲ႕ နည္းနည္းကင္းကြာ ေနတယ္၊ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် နည္းလြန္းတယ္လို႕သာ ထင္မိေၾကာင္းပါ။
http://padaukmyay.blogspot.com/2009_08_01_archive.html

Read More...

Collapse...

အိုက္ဒီယိုလိုဂ်ီႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ

မင္းခက္ရဲ (၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလထုတ္ “အေတြးအျမင္”)

(ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြ အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း အျငင္းအခုန္စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ဆိုကေရးတီး၊ ပေလတို၊ အရစၥတိုတယ္ကစၿပီး အလယ္ေခတ္ ေဟဂယ္၊ ကားလ္မာ့ခ္စ္နဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ဖလာရဲ႕ တတိယလိႈင္းတိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြအတြက္ သိလိုစိတ္ကို ျပည့္မွီေအာင္ နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀ေတြတုန္းကေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တကာမွာ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းေတြလည္းၿပီးေရာ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြေရာ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြေရာ အြန္လိုင္းေတြေပၚေရာက္ ဂ်ီေတာ့ေတြမွာ ျငင္းခုန္၊ Facebook ေပၚမွာ ျငင္းခုန္၊ အျမင္မ်ိဳးစံုကို ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပးၿပီး စာနည္းနည္းပဲ ဖတ္တဲ့လူကို စားမ်ားမ်ားဖတ္ထားသူက ဆရာလုပ္။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ထားသူ သူထက္စာပိုဖတ္တဲ့လူက စကားလံုးေတြနဲ႔ လိႈမ့္ေဆာ္.. အရင္ကေတာ့ လက္ဘက္ရည္၀ိုင္းမွာ ျငင္းခုန္ၾကတာဆိုေတာ့ ေလထဲတင္ေပ်ာက္ခဲ့ၾကရတယ္။ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္မႈေတြရဲ႕ ရလဒ္ရယ္လို႔ ဘာမွ ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ျငင္းခုန္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားလာေတာ့ အရင္ကလို ေလထဲေပ်ာက္သြားတဲ့ အဆင့္ထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သဲထဲေရသြန္ ျငင္းခုန္မႈယဥ္ေက်းမႈကေန နည္းနည္းေျပာင္းလဲလာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုမွာ ဆက္ၿပီးေတာ့ ျငင္းခုန္ႏိုင္ဖို႔ ျငင္းခုန္စရာေလးေတြပါတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္တင္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဆရာမင္းခက္ရဲရဲ႕ “အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ” လို႔ အမည္ရတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပါ။ ဒီေဆာင္းပါးဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ “အေတြးအျမင္” မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးသူေတြလည္း ျပန္ဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးႏိုင္ဖို႔ ဘေလာ့ခ္ေပၚက ျပန္တင္ေပး လိုက္ရပါတယ္။)
အံ့ဘုန္းျမတ္

ယဥ္ေက်းမႈကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးအျဖစ္သတ္မွတ္ၾကည့္ျမင္ၾကတယ္။ ပထမပိုင္းက စိတ္ပိုင္းဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေျခအေန တစ္ရပ္ဆိုတဲ့ ပံုအျဖစ္ျမင္တာ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီထက္မကဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၊ အုပ္စုေတြကိုထည့္ၿပီး တြက္ခ်က္လာတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲက လူေတြရဲ႕ အသိပညာနဲ႔ စိတ္ပိုင္းဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေျခအေနတိုင္းကို သတ္မွတ္ေခၚေ၀ၚခ်င္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာာ လူရဲ႕အသိပညာနဲ႔ တိုက္႐ိုက္သတ္ဆိုင္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ လူေတြရဲ႕ ျပင္ပလူမႈေရးအေျခအေနထဲမွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ျပင္ပအရွိတရားကိစၥလို ျမင္တာ။ ဥပမာအားျဖင့္ ဒီလိုယူဆလိုက္တဲ့ အတြက္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကို ေဖာ္ျပေနတဲ့ အႏုပညာေတြ၊ စာေပနဲ႔ အသိပညာ ဆိုင္ရာ အလုပ္ေတြသာျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ေနာက္ဆံုး ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ေလ့လာခ်က္က လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္မႈဆိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္းလို႔ သတ္မွတ္တယ္။

လမ္းေၾကာင္းဆို႐ံုနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကိစၥက ရွင္းလို႔မၿပီးေသးဘူး။ ျပႆနာေတြအမ်ားႀကီး ထပ္၀င္လာေသးတယ္။ ဘ၀ေနထိုင္မႈ လမ္းေၾကာင္းဆိုေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမာ ဘယ္အရာကို လမ္းေၾကာင္းလို႔သတ္မွတ္မလဲ။ အုပ္စုေတြခြဲၿပီး သတ္မွတ္မွာလား။ လူမႈေရးအေဆာက္အအံုတစ္ခုအတြင္းမွာပဲ လမ္းေၾကာင္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတာလား။ တစ္ခုတည္းရွိတာလား။ လူမႈေရး အေဆာက္အအံုနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကိုေရာ ဘယ္လိုခြဲျခားမလဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူဟာ လူမႈေရးအျပဳအမူလား၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုင္ရာအျပဳအမူလား ဘယ္လိုခြဲျခားမလဲ။ ခြဲျခားလို႔ေရာရမလား။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈလို႔ေျပာရင္ ဘယ္အရာကို ေရြးေျပာမလဲ။ လူမ်ိဳးႀကီးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈပဲလား။ လူ႔မ်ိဳးစုေတြအားလံုးလား။ အဲ့ဒီလိုခြဲေျပာလိုက္တာကလည္း ကိုယ္ပထမသိထားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္ေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈျဖစ္ရဲ႕လားဆိုတဲ ေမးခြန္းေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနတယ္။ ဒီေမးခြန္းေတြဟာ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ဘာပါရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ရေသးခင္ ထြက္လာႏိုင္သလို ယဥ္ေက်းမႈဆို ဘာျဖစ္ပါတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ေနာက္မွာမွ ထြက္လာႏိုင္တယ္။

ကားမာ့ခ္စ္ကေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာတယ္။ ဘယ္လိုလည္ပတ္ေနတယ္။ ဘယ္အရာေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္းခံရတယ္ဆိုတာကို အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီ႐ႈ႕ေထာင္ကေန စဥ္းစားၿပီးေတြးေတာတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကားမာ့ခ္စ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္က သူ႔ရဲ႕အိုက္ဒီယိုလုိဂ်ီအျမင္အေပၚကို အေျခခံၿပီး ေပါက္ဖြားလာတာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တစ္စံုတစ္ရာကို ယဥ္ေက်းမႈလို႔သတ္မွတ္လိုက္ရင္ျဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အဓိပၸယ္ကိုဖြင့္ဆို လိုက္ရင္ျဖစ္ေစ၊ သူနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ေမးခြန္းေတြကို ထပ္မံေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။ ကားမာ့ခ္စ္ရဲ႕ေတြးက ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္မႈ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေယဘုယ်သေဘာမွတ္ယူထားၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္။ သူက အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီေၾကာင့္ ဘ၀ေနထိုင္မႈလမ္းေၾကာင္း (၀ါ) ယဥ္ေက်းမႈပံုစံေတြျဖစ္လာတာလို႔ ျမင္တယ္။ ခက္တာက မာ့ခ္စ္၀ါဒနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းကို ေျပာရင္ ကားလ္မာ့ခ္စ္တစ္ဦးတည္းနဲ႔ မၿပီးဘူး။ စာမ်က္ႏွာကေလးေပၚမွာ မာ့ခ္စ္ေရးသားခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အနက္ျပန္ထားတဲ့ မာ့ခ္စ္၀ါဒ႐ႈ႕ေထာင့္အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနတယ္။ ကားလ္မာ့ခ္စ္ေတာင္မွ အေစာပိုင္း မာ့ခ္စ္အျမင္နဲ႔ ေႏွာင္းပိုင္း မာ့ခ္စ္အျမင္ေတြဆိုၿပီးရွိေသးတယ္။ လူသားဆန္မႈနဲ႔ သိပၸံပညာ႐ႈ႕ေထာင္က မာ့ခ္စ္အျမင္၊ ႐ုပ္၀ါဒဘက္က မာ့ခ္စ္အျမင္၊ အေဆာက္အအံု၀ါဒဘက္က မာ့ခ္စ္အျမင္၊ လီနင္ မာ့ခ္စ္၊ ေနာက္ ေမာ္စီတုန္းမာ့ခ္စ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြအမ်ားႀကီးပဲ။ အိုက္ဒီယုိေလာ္ဂ်ီ ေတြလည္ပတ္လႈပ္ရွားရင္း ထိန္းခ်ဳပ္တည္ေဆာက္ရင္း ဘ၀ေနထိုင္မႈလမ္းေၾကာင္းျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာင္ မာ့ခ္စ္၀ါဒီေတြ ေယဘုယ်လက္ခံၾကေပမယ့္ အိုင္ဒီယုိလိုဂ်ီေပၚကို ၾကည့္ျမင္တာခ်င္း တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး တစ္ဂိုဏ္နဲ႔တစ္ဂိုဏ္ကြဲေန တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မာ့ခ္စ္၀ါဒဟာ ယဥ္ေက်းမႈေပၚကို ႏွံ႔စပ္စြာ ရွင္းျပႏိုင္တဲ့ေနရာမွ ယခင္က လူမႈေရး၊ အေဆာက္အအုံနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္တို႔လို မႏုႆေဗဒ႐ႈ႕ေထာင့္ကေန ခ်ဥ္းကပ္ခ်က္ေတြလိုပဲ အမ်ားႀကီးထည့္၀င္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမယ္။
မာ့ခ္စ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းေျပာရင္ အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီအေၾကာင္းကေနပဲစၿပီး ဆြဲထုတ္ရမွာပါပဲ။ မာ့ခ္စ္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္တို႔ ေရးခဲ့တဲ့ The German Ideology စာအုပ္ဟာ အေဆာက္အအံုမာ့ခ္စ္၀ါဒ ေအာ့သူဆာဟ္လူမ်ိဳးကေတာင္ လူသားဆန္ၿပီး ႐ႈ႕ေထာင့္တစ္ခုတည္း သက္သက္ကေနၾကည့္ထားတဲ့ အိုင္ဒီယုိလိုဂ်ီဆိုင္ရာ စာအုပ္အျဖစ္ညႊန္းဆိုရတဲ့စာအုပ္ပါပဲ။ ဒီစာအုပ္ေပၚကို ႐ုပ္ၾကမ္းမာ့စ္၀ါဒီအမ်ားစုက လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေအာ့သူဆာ့ဟ္တို႔လို အေဆာက္အအံုမာ့ခ္စ္၀ါဒီ ေတြက်မွ အထူးတလည္ထားၿပီး ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ စစ္မွန္ေသာသိပၸံနည္းက် မာ့ခ္စ္၀ါဒ သေဘာကို ပိုမိုထည့္၀င္ထားတဲ့ စာအုပ္အျဖစ္ ညႊန္းၾကပါတယ္။ သိမႈပိုင္းဆိုင္ရာ ေဖာက္ထြက္မႈ Epistemological Otherness ကို ဒီစာအုပ္မွာေတြ႔ၾကလို႔ပဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

မာ့ခ္စ္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္က သူတို႔ေခတ္ရဲ႕ ဂ်ာမန္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဒႆနေတြကို ဆန္႔က်င္တုန္႔ျပန္ၾကတယ္။ ဒႆနအေတြးအေခၚ ေတြက တကယ့္အရွိတရားေတြကိုဖံုးကြယ္ထားတယ္။ ၿပီးရင္ အဲ့ဒီဖံုးကြယ္ႏိုင္ဖို႔ရာ ကားလ္မာ့ခ္စ္တို႔အေခၚ အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီဆိုတဲ့ အရာကိုယူၿပီး လႊမ္းမိုးပစ္တယ္။ မာ့ခ္စ္ရဲ႕ အဆိုအရဆိုရင္ အဲ့ဒီအုိင္ဒီယိုလိုဂ်ီေတြ အကုန္လံုးထဲမွာ လူနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြ ဟာ ကင္မရထဲမွာ ျပန္ျမင္သလို ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ျမင္ေနရတာမ်ိဳးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အိုင္ဒီယုိလုိဂ်ီဆိုတာ တကယ့္အစစ္အမွန္တရားကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားေစတဲ့ ေၾကးမံုတစ္ခ်ပ္လိုပဲလို႔ျမင္ပါတယ္။ ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ ပဋိပကၡေတြ အားလံုးကို လူေတြေက်နပ္သြားေအာင္၊ အမွန္တရားလို႔ ျမင္လာေအာင္၊ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးတဲ့ လူတန္းစာဟာ သူတို႔ေကာင္းက်ိဳးရွိ ေစမယ့္အရာကိုသာ အမွန္လို႔ျမင္လာေအာင္ သူတို႔ရဲ႕အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီက လုပ္ေပးေနတာပဲ။ သူက လိုလားႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးနဲ႔ လာတတ္တယ္။ ကိုယ့္က်င့္တရားလိုလို၊ ဘာသာေရးလိုလို၊ က်ိဳးေၾကာင္းညီညြတ္ပံုေပၚေနတဲ့ တကၠိကေဗဒလို တာတက္တယ္လို႔ ျမင္တာျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးစတဲ့ကိစၥေတြအားလံုးထဲမွာ အိုက္ဒီယိုလိုဂ်ီက အရာအားလံုးကို သာမန္သဘာ၀ကိစၥလို႔ ျမင္လာေအာင္ လည္ပတ္အလုပ္လုပ္ေပးေနတာလို႔ ျမင္တယ္။
လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္ပံုလမ္းေၾကာင္း (၀ါ) ယဥ္ေက်းမႈပံုစံဟာ ဒီလိုအိုက္ဒီယိုလိုဂ်ီေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ခံရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ထုတ္လုပ္မႈနဲ႔ စီးပြားေရးအေျခခံေတြေၾကာင့္လည္း ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာျဖစ္ေပၚလာသလို ေျပာင္းလဲေနတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ မာ့ခ္စ္ရဲ႕အဆိုအရဆိုရင္ အေျခခံအေဆာက္အအံုတို႔၊ အေပၚထပ္အေဆာက္အအံုတို႔ ဖက္စပ္မႈေၾကာင့္လို႔လဲ ေျပာရင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘ၀ေနထိုင္မႈလမ္းေၾကာင္းဆိုတာက အၿမဲတမ္းလႊမ္းမိုးႀကိဳးစိုးဆဲ လူတန္းစားထဲက သူတို႔ရဲ႕အက်ိဳးအျမတ္အတြက္ ပုံေဖာ္ထားတာလို႔ ျမင္ၾကည့္လို႔ရတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ကိုယ္စားျပဳမႈ Culture reprentations ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ အဲ့ဒီလို အိုက္ဒီယုိလိုဂ်ီေတြဟာ လႊမ္းမိုးပို႔ခ်ေနတဲ့အခါ လူေတြကလည္း အဲ့ဒီပံုစံထဲမွာ ေနရင္း ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္လို႔ ယူဆတယ္။ အဲ့ဒီကေနတဆင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ လူတန္းစား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွန္၊ အမွားအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ကိုယ္စားျပဳေပးေတာ့မွာျဖစ္တယ္။ မာ့ခ္စ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္မွာ ေရာယွက္ေပးေနတဲ့ အျမင္ေတြထဲမွာ အဓိကအားနည္းခ်က္က လူတန္းစား Class အေပၚကို အသားေပးလြန္းတယ္။ လူတန္းစားကိုလည္း အေသသတ္မွတ္ထား တယ္။ ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးကုန္ထုတ္လုပ္မႈျဖစ္စဥ္ကို အေျခခံအျဖစ္ထားလြန္းတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ပါေစ မာ့ခ္စ္၀ါဒအျမင္ကေန ၾကည့္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္ဟာ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာ အမွန္တကယ္ လႈပ္ရွားလည္ပတ္ေနတဲ့ အရာေတြ၊ ကိုယ္စားျပဳေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေျပာင္းလဲပံုေတြကို ေလ့လာႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခုပဲလို႔ ဆိုလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။
လူဆိုတ လူေတြက ဖန္တီးတည္ေဆာက္ထားတဲ့ အတည္ေဆာက္ခံေလာကရဲ႕ ဗဟိုခ်က္တစ္ေနရာမွာပဲ ရပ္တည္ရွင္သန္ေန ရတာပါ။ လူသားက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲ ရွင္သန္လာၿပီဆိုတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ သူ႔စာရင္းက လူေတြတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္ တရားအျမင္ေတြ၊ မွန္ျခင္း၊ မွားျခင္း၊ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္းဆိုတဲ့ အရာေတြကို သင္ယူလိုက္နာရပါတယ္။ သူ႔အရင္ကလူေတြ အဲ့ဒီ အရာေတြကို ဘယ္လိုဖန္တီးခဲ့ၾကတာလဲ။ ေအသင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚစုေ၀ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕လံုးရဲ႕ ဆႏၵေကာက္ယူၿပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာလား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးစ၊ ႏွစ္ဦးစကေန သေဘာတူညီမႈ Agreement လုပ္ေနရင္းကေန အားလံုးဆီ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး အားလံုးက အလိုေလွ်ာက္ လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့ၾကတာလား။ ဒါမ်ိဳးက ပိုၿပီးေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းက လူသားေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈဟာ အထက္ပါအတိုင္းျဖစ္ေပၚလာတာလို႔ လူေတြထင္လာေစေလာက္ေအာင္ လႊမ္းမိုးႀကိဳးစုိးသူရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ လုပ္ထားတာပါပဲ။ မာ့ခ္စ္၀ါဒအျမင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာေတြဟာ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးသူေတြရဲ႕ အိုက္ဒီယိုလိုဂ်ီေၾကာင့္ သာတင္မကဘူး။ သဘာ၀တရားအလိုအရ အလုိလိုျဖစ္ေပၚလာတယ္ထင္ေအာင္ကို လုပ္ေနတာ။ အိုင္ဒီယိုလုိဂ်ီရဲ႕ ပင္ကိုစြမ္းအား ကိုက ဒီလိုဆိုေလာက္ႏိုင္တဲ့သတၱိထူးရွိေနတယ္လို႔ မာ့ခ္စ္၀ါဒီေတြက ျမင္ပါတယ္။
ကားမာ့ခ္စ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မာ့ခ္စ္၀ါဒလမ္းေၾကာင္းထဲကေနၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ လူးကပ္စ္ ဂဟြန္ခ်ီ၊ ဂိုးလ္မင္း၊ ဘင္ဂ်မင္း၊ ေရမြန္၀ီလ်ံတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္ေတြကိုပါေျပာဖို႔ လိုပါမယ္။ ယဥ္ေက်းမႈကေန လူတန္းစားအလႊာခြဲျခားသြားပံုအေၾကာင္းေတြ ေျပာတဲ့အခါမွာလည္း မာ့ခ္စ္၀ါဒအျမင္ကိုပဲ အေျခခံရပါမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ထုတ္လုပ္မႈ Culture Production အေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ ေအာ့သူဆာ့ဟ္၊ ဖရင့္ဖေက်ာင္းေတ္တို႔အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမွာလည္း မာ့ခ္စ္၀ါဒဆီ လွည့္ရတာပါပဲ။ အခုကားလ္မာ့ခ္စ္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ၿပီးရင္ အၿမဲလိုလို ပညာရွင္ေတြက သူတို႔ရဲ႕ေနာက္မွာကပ္ထားတဲ့ လူးကပ္စ္ရဲ႕ အျမင္အခ်ိဳ႕ကို ေျပာရပါ့မယ္။ မာ့ခ္စ္၀ါဒကေန ေနာက္ပိုင္းမာ့ခ္စ္၀ါဒ ေႏွာင္းပိုင္းအျမင္ေတြအထိ လမ္းေကာင္းခြဲၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ရသ၊ စာေပသေဘာတရားက်မ္းေတြအားလံုးမွာ မာ့ခ္စ္၀ါဒအျမင္ေတြၿပီးရင္ ေဂ်ာ့လူးကပ္ ဒါမွမဟုတ္ ဖရင့္ဖေက်ာင္းေတာ္ကိုပဲ ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲျပတာကို ေတြ႔ရပါမယ္။
လူးကပ္စ္က ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံသာျဖစ္ၿပီး ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံေရးမွာ တက္ၾကြစြာပါ၀င္လႈပ္ရွားသူျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ပညာေရးကေတာ့ ဂ်ာမန္မွာ အေျခတည္ျဖစ္ထြန္းလာတာျဖစ္ပါတယ္။ လူးကပ္စ္က ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာကို ဘာလို႔မေျပာေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ မာ့ခ္စ္ ၀ါဒလမ္းေၾကာင္းထဲမွာ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းလာသူျဖစ္တဲ့အတြက္ အိုက္ဒီယိုလိုဂ်ီနဲ႔ စီးပြားေရးကုန္ထုတ္လုပ္မႈျဖစ္စဥ္ေတြက ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ကိုယ္စားျပဳမႈေတြကို ထုတ္လုပ္တယ္ဆိုတာကို လက္ခံၿပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူးကစ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈပတ္သက္ သမွ်ဟာ အဓိကအားျဖင့္ စာေပသေဘာတရားကို အေျခခံေနတယ္လို႔ဆိုရလို႔ရပါ့မယ္။ စာေပအႏုပညာကို စိစစ္ဖို႔ႀကိဳးစားတာဟာ ယဥ္ေက်းမႈေတြ လညပတ္အလုပ္လုပ္ပံုနဲ႔ ထိေတြ႔ေနတာပါပဲ။ စာေပဆိုတာကို သူတို႔ဟာ ယဥ္ေက်းမႈထုတ္ကုန္အျဖစ္ျမင္ ထားတာပဲ။ လူးကပ္စ္ရဲ႕အျမင္က အႏုပညာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လံုး၀ခြဲျခားလို႔မရေလာက္ေအာင္ တသားတည္းျဖစ္ ေနတာလို႔ ယူဆပါတယ္။
ရသကိုခံစားတက္တဲ့စိတ္ဟာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔အမ်ားႀကီးဆက္စပ္ေနတယ္။ အႏုပညာနဲ႔ ဒႆနမွာေတြ႔ရတဲ့ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒဆိုတာ ေလာကႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အျမင္ သေကၤတမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ သေဘာက သ႐ုပ္မွန္၀ါဒဆိုတာ ေလာကႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေလာကအျမင္တစ္ခုကို ႐ႈ႕ေထာင္တစ္ခုခုက ဆန္းသစ္ၿပီး ေျပာျပေနတာမဟုတ္ဘူး။ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒဆိုတာ သူ႔ကိုယ္၌က ေလာကႀကီးနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္ ျခယ္မႈန္းျပေနတဲ့ အျမင္မ်ိဳးပဲ။ ဒါကိုေတာ့ လူးကပ္စ္ရဲ႕ အသံုးမွာ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေန တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ေလာကႀကီးကို ထင္ဟပ္ျပ Reflect တယ္လို႔သံုးပါတယ္။ တကယ္က ထင္ဟပ္ျပသတယ္ဆိုတဲ့ေနရာ မွာေတာ့ ေလာကႀကီးကေန ကင္းလာပါၿပီ။ ထင္ဟပ္ျပသေနတာမဟုတ္သလို ႐ႈ႕ေထာင့္တစ္ခုခုကေနၿပီး ထင္ဟပ္ျပေနတာ လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ သူကိုယ္၌က ေလာက္ႀကီးနဲ႔ တသားတည္းက်ၿပီး ျခယ္မႈန္းျပေနတဲ့သေဘာရွိေနပါတယ္။ ေလာကႀကီး ထဲမွာက ယဥ္ေက်းမႈဆိုုင္ရာ ကိုယ္စားျပဳမႈေတြ လႊမ္းမိုးမႈေတြနဲ႔ အရာရာအားလံုးကို ပံုဖ်က္ Distortion လုပ္ထားတယ္။ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒရဲ႕ အလုပ္က လူသားေတြဟာ သဘာ၀အရင္းခံကို ျမင္လာေအာင္လုပ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူးကပ္စ္က သ႐ုပ္မွန္၀ါဒဟာ လူအမ်ားစုၾကားထဲမွာ တညီတညြတ္တည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ဟန္တစ္ခုမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုတာပါ။ သူက ဒီအယူအဆေတြကိုင္စြဲၿပီး ေမာ္ဒန္စာေပကို အတၱအဓိက၀ါဒအျဖစ္ထိုးႏွက္တာပါ။ သူ႔အျမင္မွာ အေရးပါတာက ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးနဲ႔ သမိုင္းဆိုင္ရာ အေျခအေနေတြေပါင္းစုစည္းမႈထဲမွာ လူသားရဲ႕ တကယ့္အေျခအေနမွန္ကို သိဖို႔လိုတယ္လို႔ ျမင္တဲ့အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေပါင္းစုစည္းမႈထဲက လူမႈဆက္သြယ္ေရးပံုစံေတြ Social Relation ဟာ လူးကပ္စပ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအျမင္လို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။
မင္းခက္ရဲ
http://apmyat.com/

Read More...

Collapse...